Η ΧΕΛΩΝΑ ΚΑΙ Ο ΛΑΓΟΣ

Μια φορά και έναν καιρο, σε ένα δάσος δροσερό, ζούσαν μαζί με αλλά ζωάκια, η χελώνα και ο λαγός. Κάθε μέρα μαζεύονταν, παρεούλες παρεούλες τα ζωάκια και έπιαναν ψιλή κουβεντούλα.Ειχαν φάει, είχαν ξεκουραστεί από το καθημερινό κυνήγι της τροφής και μαζεύονταν μετά για κουβεντούλα.

 

Συζητούσαν για τα προβλήματα τους, και τους κινδύνους που πολλές φορές αντιμετώπιζαν μέσα και έξω στο δάσος.Αλλες φορές πάλι πείραζε το ένα το άλλο.  Ο λαγός κοκορέυονταν για την γρηγοράδα του,και πείραζε την χελώνα, επειδή ήταν πολύ αργή.

 

Η χελώνα όμως δεν απαντούσε στον εγωιστή λαγό παρά μόνο, κουνούσε το κεφάλι της με συμπάθεια. Μια μέρα, με παρά πολύ ζέστη εκεί που τα ζωάκια ήταν μαζεμένα, και ψιλό κουβέντιαζαν, άρχισαν να κοιτάνε με ανησυχία, το ένα το άλλο.

 « σαν να μυρίζει καμμένο» είπε το ελαφάκι.

« ναι σαν να έχεις δίκαιο» είπε η αλεπού και μύρισε τον αέρα με προσοχή. 

« θα πάω πιο πέρα να δω τι γίνεται» είπε ο λαγός. « είμαι γρήγορος και θα γυρίσω αμέσως» 

 Τα ζωάκια του είπαν να προσέχει, και εκείνος έτρεξε προς την μεριά του δάσους, από όπου ερχόταν η μυρωδιά,του καμμένου ξύλου. Τα ζωάκια περίμεναν να γυρίσει ο λαγός με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους.

 

Δεν πέρασε πολύ ώρα, και ο λαγός γύρισε τρέχοντας προς το μέρος τους.

« φωτιά! φωτιά! στο δάσος» φώναξε δυνατά. Τα ζωάκια κατατρόμαξαν, και άρχισαν να τρέχουν από εδώ και από εκεί, για να απομακρυνθούν από το σημείο εκείνο.

 Η χελώνα δεν μπορούσε να τρέξει όπως τα αλλά ζωάκια, και σιγά σιγά, άρχισε και αυτή να ακολουθεί. Ο λαγός που αρέσκονταν να την πειράζει, προπορεύονταν κατά πολύ. Κάποια στιγμή σκέφτηκε την χελωνιτσα, και γύρισε πίσω.
 Οι φλόγες καταπίνανε το ένα δεντρο μετά το άλλο, και ζύγωναν την χελωνιτσα. Προσπαθούσε η καημένη να ξεφύγει αλλά μάταιος κόπος. Έτσι όταν ο λαγός έφτασε κοντά της, οι φλόγες ήταν σε απόσταση αναπνοής από αυτήν. Ο λαγός έτρεξε να την πάρει στην πλάτη του, για να την σώσει αλλά ένα κλαδί, έπεσε στο πόδι του, και δεν μπορούσε ούτε τον εαυτό του να σώσει ποσό μάλλον και την χελώνα.

 « ανέβα στην πλάτη μου» είπε στον λαγό η χελώνα «γρήγορα δεν έχουμε χρόνο» με ότι δύναμη είχε ακόμα σκαρφάλωσε στην πλάτη της χελώνας. Εκείνη διάλεξε ένα άλλο μονοπάτι, όπου ο αέρας είχε άλλη κατέυθυνση. Έτσι σιγά σιγά η χελώνα και ο λαγός, έφτασαν σε ασφαλές μέρος. Εκεί βρήκαν και τα αλλά ζωάκια.

« μπράβο! μπράβο! φώναξαν όλα μαζί στην χελώνα. Ο λαγός ευχαρίστησε την χελώνα, και σε λίγες μέρες έγινε και το ποδαράκι του καλά. Ο λαγός και η χελώνα έγιναν οι καλύτεροι φίλοι, και το λαγουδάκι δεν κοκορέυτηκε, ποτέ ξανά για την γρηγοράδα του. Είχε πάρει το μάθημα του.